اين نظر ظاهراً غير ممکن و تقريباً نوعي تناقض لفظي به نظر مي رسد. من معتقدم که اگر سال هاي نوجواني را به طور کامل از نظر بگذرانيم، حقيقتاً عملي (و عاقلانه) است که به جاي نزاع با اين دوران، از آن تقدير کنيد.

کلمه کليدي در اين اصل دوران است. اگر شخصي که در حال مطالعه اين مطلب است، حداقل بيست ساله باشد و دقيقاً همان آدمي باشد که هنگام نوجواني بوده است، تعجب خواهم کرد. احتمالاً شما بيش از همه، ارزش ها، ديدگاه ها، ظاهر فيزيکي، اخلاق شغلي، اهداف و اولويت هاي خود را تغيير داده ايد. خود من وقتي به گذشته مي نگرم هيچ شباهتي بين نوجواني و حال خود نمي يابم. هم متفاوت به نظر مي رسم و هم متفاوت عمل مي کنم و در مجموع همه چيز در زندگي من تغيير کرده است. حالا ديگر هم من و هم شما با گذشته فرق کرده ايم. وقتي به گذشته نظر مي کنيم، آن را دوراني سپري شده مي يابيم.

پس چرا، اگر مي دانيم که اين دوران صرفاً يک مرحله بوده است، اين چنين حساس مي شويم؟ مي توان چنين پاسخ داد که شايد تا اندازه اي فراموش کرده ايم که نوجواني صرفاً يک دوران است. از آن بيم داريم که رفتار و مسير زندگي پانزده سالگي ما دائمي، مانند نقشي بر سنگ باشد. نوجوانان فاقد ايمان لازم هستند. جوانان امروز فقدان ايمان را حس مي کنند و اين مطلب به اعتقاد من در بروز بعضي از مشکلاتي که مشاهده مي کنيم، مؤثر است. منظور من آن نيست که اگر نوجوان شما با خود درگير است شما مقصر هستيد. اما مطمئن هستم که ما مي توانيم کارهايي براي ايجاد بهترين بازدهي و کاهش احساس ناتواني و درماندگي در آنها انجام دهيم.

اگر به جاي آنکه دوران نوجواني را امري دائمي فرض کنيد، آن را مرحله اي گذرا بدانيد، بعضي از درگيري هاي شما با خودتان کاهش مي يابد و آسان مي گردد.

فکر کنم يکي از دلايلي که من بدون آنکه آسيبي ببينم از اين دوران به سلامت جستم، احساس پذيرش والدين و ايمان شخصي ام بوده است. گويا آنها مي دانستند که اشکالي در کارم نيست (حتي زماني که خودم نمي دانستم) و اين که هيچ عيب و ايرادي در کار من نبود، زيرا من فقط به عنوان يک نوجوان با خود و ديگران درگير بودم. عليرغم اين واقعيت که رفتار من به هيچوجه کامل نبود، مي دانستم که آنان قدر مرا مي دانند. اعتماد آنان، قدرت سپري کردن اين دوران را به من مي داد.

طي سال ها متوجه چنين رابطه اي در تعدادي از خانه ها شدم که در آن والدين و نوجوانان خوشبخت به نظر مي رسيدند و در صلح و آرامش در کنار هم زندگي مي کردند. در کليه مواردي که نوجوانان رفتاري ظاهراً بهتر، از خود بروز مي دهند، والديني را در کنار آنها مشاهده کرد که به آنها ايمان دارند، والديني که قدرشناسي خود را صراحتاً نسبت به آنها ابراز مي دارند. مسلماً گفتن «اگر نوجوان بداند چه مي خواهد بکند و هدف خود را بشناسد، آنگاه والدين بايد به او ايمان داشته باشند ( و از او قدرشناسي کنند)» احتمالاً حقيقتي را در بر دارد. با وجود آن، من معتقدم که ما بذر ايمان را در نوجوان خود با درک اهميت گرفتاري هاي آنان (و صرفنظر از وجود آن) مي کاريم.

شما بايد فقط در نظر بگيريد که وقتي اطرافيان به شما معتقد هستند و شما را تقدير مي کنند، خوب رفتار کردن (با هر چيز و هر کس) چقدر ساده تر به نظر مي رسد. اين مطلب درباره نوجوان، هنگامي که حس کند مورد قدرشناسي قرار گرفته و داراي اعتبار مي باشد نيز صادق است. برعکس وقتي نوجوان حس کند که از او تقدير و تشکر نمي شود و اعتبار او به مرور به فراموشي سپرده مي شود، طبيعتاً رفتاري مناسب بروز نخواهد داد. منظور من آن نيست که انجام اين کار ساده است، بلکه وارد کردن اين عوامل در عکس العمل هايتان مهم و ارزشمند است. اگر به جاي آنکه دوران نوجواني را امري دائمي فرض کنيد، آن را مرحله اي گذرا بدانيد، بعضي از درگيري هاي شما با خودتان کاهش مي يابد و آسان مي گردد.

از کاه کوه نسازيد

ترجمه سهيلا رضوي