زنان در ادبیات کهن
روی ادامه متن کلیک کنید....
امروز چند بيت شعر از اشعار شاعران قديمی انتخاب کردم.هدف من فقط خنده است و همينطور آشنا کردن زنان با گذشته و اجحافی که در طول تاريخ در حقشان صورت گرفته.پس خواهش می کنم از اين مطالب اينگونه برداشت نکنيد که خدای نکرده من مشکلی با خانمها دارم.همچنین من شعرهای این شاعران را تایید نمی کنم چون به قول یکی از دوستان شاعری است و جو گیری
شعری از فردوسی:
زن و اژدها هر دو در خاک به
جهان پاک از اين هر دو ناپاک به
زنان را از آن نام نايد بلند
که پيوسته در خوردن و خفتنند...
*************************************
شعری از اسدی طوسی:
زن ارچه دلير است و با زور دست
همان نيم مرد است هر چون که هست
هر آنکو نترسد ز دستان زن
از او در جهان رای دانش مزن
زنان چون درختند سبز آشکار
وليک از نهان زهر دارند بار...
************************************
شعری از فخرالدين اسعد گرگانی:
زنان در آفرينش نا تمامند
ازيرا خويش کام و زشت نامند
دو کيهان گم کنند از بهر يک کام
چو کام آيد بجويند از خرد نام
مبادا کس که از زن مهر جويد
که از شوره بيابان گل نرويد...
***
شعری از ناصر خسرو:
به گفتار زنان هرگز مکن کار
زنان را تا توانی مرده انگار
مگو اسرار حال خويش با زن
که يابی راز فاش از کوی و برزن
**************************************
شعری از انوری ابيوردی:
زن چو ميغ است و مرد چون ماه است
ماه را تيرگی ز ميغ بود
بد ترين مردی اندر اين عالم
به بهينه زنی دريغ بود...
*************************************
شعری از نظامی گنجوی:
بسيار جفای زن کشيدند
در هيچ زنی وفا نديدند
در دشمنی آفت جهان است
چون دوست شود هلاک جان است...
****************************************
شعری از عبدالرحمن جامی:
زن از پهلوی چپ شد آفريده
کس از چپ راستی هرگز نديده
زن چه باشد؟ناقصی در عقل و دين
هيچ ناقص نيست در عالم چنين...
*******************************************
در پايان برای اينکه مشت محکمی بر دهان زن ستيزان بزنم شعر پروين اعتصامی را برايتان می نويسم که به زيبايی به ارزش زن اشاره کرده است:
در آن سرای که زن نيست،انس و شفقت نيست
در آن وجود که دل مرده مرده است روان
به هيچ مبحث و ديباچه ای قضا ننوشت
برای مرد کمال و برای زن نقصان
...
وظيفه زن و مرد ای حکيم دانی چيست؟
يکيست کشتی و آن ديگريست کشتيبان
...
هميشه مادر امروز دختر فرداست
ز مادر است ميسر بزرگی پسران
...
برای گردن و دست زن نکو پروين
سزاست گوهر دانش نه گوهر الوان
